Emeklilikte Yeni Bir Başlangıç
Bayburt'un Uğrak köyünde 77 yaşındaki İsmail Çeçen, emekliliğinin ardından evinin samanlığını elektrik atölyesi haline getirerek komşularına ücretsiz hizmet sunuyor. Kış aylarını İstanbul'da geçiren Çeçen, yaz aylarında köyüne döndüğünde, komşularının bozulan eşyalarını tamir etme işine koyuluyor. Çeçen, bu süreçte çevre köylerden gelen tamir taleplerini de kabul ediyor. Çocukluk yıllarında çiftçilik yapan ve askerlik öncesinde inşaat işlerinde çalışan Çeçen, 1973 yılında Fransa'ya giderek yaklaşık 20 yıl burada inşaat sektöründe çalıştı. Hem Türkiye'den hem de Fransa'dan emekli olan Çeçen, maddi bir beklenti olmaksızın bu işlere yönelmiş durumda.
Kendi İmkânlarıyla Öğrenmiş
Emeklilik hayatını değerlendirmek isteyen Çeçen, elektrik atölyesini kendi imkanlarıyla düzenleyerek oluşturdu. Kettle, davul fırın ve çeşitli elektrikli ev eşyalarını tamir eden Çeçen, gerektiğinde malzemeleri de kendi cebinden karşılıyor. Komşularına faydalı olma isteğiyle bu işe yöneldiğini belirten Çeçen, herhangi bir eğitim almadığını, tamir işlerini tamamen deneme-yanılma yöntemiyle öğrendiğini ifade ediyor. Ücretsiz hizmet sunarak, 'Bedelsiz, karşılıksız bir şekilde yapıyorum. Kimseden bir şey aldığım yok,' diyor.
Bir Hobi Olarak Görüyor
Atölyesinde çalışmanın günlük hayatının bir parçası haline geldiğini belirten Çeçen, bu uğraşı sevdiğini ve işini çok keyif alarak yaptığını dile getiriyor. Eşinin de bu durumu desteklediğini ifade eden Safiye Çeçen, eşinin işini bir hobi olarak gördüğünü ve bu alanda çalışmasını teşvik ettiğini kaydediyor. Eşinin yaptığı tamirlerin zamanla köyde duyulması, komşularının eşyalarını isim yazmadan bırakmalarına neden oluyor. Bu durum ise Çeçen'in köy halkı tarafından ne kadar sevildiğini gösteriyor.
Sıla Hasreti
Zaman zaman yurt dışında yaşayan çocuklarını ziyaret eden Çeçen, her defasında sıla hasreti ile köyüne geri dönüyor. Uğrak köyündeki evinde hem vaktini değerlendiriyor hem de komşularının bozulan eşyalarını tamir ederek onlara yardımcı oluyor. Emeklilik hayatını kendi isteğiyle çalışarak geçiren Çeçen, atölyesindeki uğraşı sevgiyle sürdürüyor.
Bu hikaye, emeklilik döneminde bile bir işin ne denli anlamlı olabileceğini ve topluma katkı sağlamanın önemini gözler önüne seriyor.
